28 Eylül 2020, Pazartesi
Home / Güncel Meseleler / Bid'at'ın Mahiyeti ve Fitnesi

Bid'at'ın Mahiyeti ve Fitnesi

BİD’AT’IN MAHİYETİ VE FİTNESİ

Bid’a; İslam cemiyetinde dinden gelen ve aleni olarak yaşanan şeairin yerine geçirilen batıl anlayış ve adetlerdir. Yani bid’a ve şeair birbirine zıttır. Zira Bid’a, milleti dinden koparır; şeair ise dine bağlar ve dini hayatı yaşatır.

Bu dinden koparılma olan menfi netice içindir ki; İslam Deccalı Süfyan; İslamî değerleri tahrip etmeyi en önemli iş saymıştır. Deccalın mecbur ettiği bid’atların başında, kadın ve erkeklerin Avrupaî kıyafetleri ve bilhassa müslüman kadınların tesettürden çıkarılması, İslam harflerinin yasaklanması, din tedrisatının ve neşriyatın kaldırılması, ezanın yasaklanması, ibadet dilinin asliyetinden başka dillere çevrilmesi gibi icraatları olmuştur.

Meselâ bir başka deyişle; giyim ve kıyafetlerde, cemiyet hayatındaki münasebetlerde, ter­biye ve ahlâk kaidelerinde, ibadet hayatında yani dinin hükmettiği her sa­hada, dine sonra­dan giren ve zıt olan şekiller, tarzlar, âdet ve alışkanlıklardır ki, insanı dalâlete götürür. Meselâ: Nâmahrem kadın­larla erkekler bir arada bulunmak ve karışık yaşamak ve tokalaşmak; kadın­larda saç, kol ve ayakları örtmeyen açık-sa­çık kıyafetler; televizyon, radyo, gazete, mecmua ve sair neşir organlarıyla neşredi­len günah ve haramlar gibi..

Din âlimleri tarafından din namına beğenilen ve dinle zıt olmayan hü­kümlere bid’a-yı hasene; beğenilmeyip tasvib görmeyenlere de bid’a-yı seyyie de­nilmektedir.

Sünnet-i Seniyeye aykırı olup medeniyet nâmı altında intişar eden ecnebi âdetleri umumîleştikçe fitne devresi başladı.

Üstad Bediüzzaman Hazretleri der ki:

“Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselâm ferman etmiş: (*)

كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلُّ ضَلاَلَةٍ فِى النَّارِ

اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ Yani (5:3) sırrı ile: Kavaid-i Şeriat-ı Garra ve desatir-i Sünnet-i Seniyye, tamam ve ke­mâlini bulduktan sonra yeni icadlarla o düsturları be­ğenmemek veyahut hâşa ve kellâ, nâkıs görmek hissini veren bid’aları icad etmek dalâlettir, ateştir...

.....

Sünnet-i Seniyyenin içinde en mühimmi, İslâmiyet alâmetleri olan ve şeaire de taalluk eden sünnetlerdir. Şeâir, âdeta hukuk-u umumiye nev’inden cemi­yete ait bir ubudiyettir. Birisinin yapmasıyla o cemiyet umumen istifade ettiği gibi, onun terkiyle de umum cemaat mes’ul olur. Bu nevi şeâire riya giremez ve ilan edilir. Nafile nev’inden de olsa, şahsî farzlardan daha ehemmiyetli­dir.” (Lem’alar sh: 53)

(*) Sahih-i Müslim. Cilt: 3 sh: 28 hadis: 43 ve İbn-i Mace Mukaddime, 7 bab ve Keş-ül Hafa hadis: 587, 1971

“Ahkâm-ı ubudiyette yeni icadlar, bid’attır. Bid’atlar ise, اَلْيَوْمَ اَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ sırrına münafi olduğu için merduddur.” (Lem’alar sh: 56) (Maide Sûresi 5:3)

Bediüzzaman Hazretleri bir müşahedesini şöyle anlatır: “

صِرَاطَ الَّذِينَ اَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ * اِهْدِنَاالصِّرَاطَالْمُسْتَقِيمِ

dediğim va­kit, baktım ki: Mâzi tarafına göçüp giden kâfile-i beşer içinde gayet nuranî, parlak Enbiya, Sıddikîn, Şüheda, Evliya, Sâlihîn kâfilelerini gör­düm ki, istik­bal zulümatını dağıtıp, ebede giden yolda bir cadde-i kübrâ-yı müstakimde gidiyorlar. Bu kelime beni o kâfileye iltihak etmek için yol gösteri­yor, belki iltihak ettiriyor..

Birden, “Fesübhanallah” dedim. Zulümat-ı istikbali tenvir eden ve ke­mâl-i se­lâmetle giden bu nuranî kâfile-i uzmaya iltihak etmemek, ne kadar hasâret ve helâket olduğunu zerre mikdar şuuru olan bilmesi lâzım. Acaba bid’aları icad et­mekle o kâfile-i uzmadan inhiraf eden; nereden nur bulabilir, hangi yoldan gi­debi­lir? Resul-i Ekrem Aleyhissalatü Vesselâm, Rehberimiz ferman etmiş ki:

كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلاَ لَةٍ وَكُلُّ ضَلاَ لَةٌ فِى النَّارِ

Acaba bu ferman-ı kat’îye karşı ülema-üs su’ tabirine lâyık bazı bed­bahtlar hangi maslahatı buluyorlar, hangi fetvayı veriyorlar ki; lüzumsuz, za­rarlı bir su­rette Şeâir-i İslâmiyyenin bedihiyyatına karşı geliyorlar; tebdili ka­bil görüyor­lar?” (Mektubat sh: 395)

“Allah, (dinde, amel ve inanışta) bid’at ehlinin ne duasını, ne ze­katını, ne haccını, ne namazını, ne de sadakasını kabul eder. Yani hiçbir şe­yini kabul etmez. Nihayet bunlar, kılın hamurdan çekilişi gibi dinden çıkar­lar.” (Deylemi, Huzeyfe (R.A.) Ramuz-ul Ehadis cilt: 2 sh: 91)

Yani Hazreti Bediüzzaman’ın beyaniyle: “Bid’a ile amel eden, kalben tarafdar olmamak şartıyla dost olabilir.” (Kastamonu Lahikası sh: 248)

Bir hadis-i şerifte şöyle buyuruluyor:

مَنْ وَقَّرَ صَاحِبَ بِدْعَةٍ فَقَدْ اَعَانَ عَلَى هَدْمِ اْلاِسْلاَمِ "

Yani: Bir kimse bir sahib-i bid’atı ağırlarsa, İslâm’ın yıkılmasına yardım etmiş olur.” (Ramuz-ul Ehadis cilt: 2 sh: 446)

Bu ve benzeri hadislerden anlaşılıyor ki; dine zarar veren bid’atlar, milletçe tak­bih ile, revaç bulmasını önlemek yerine, hüsn-ü kabul ve müsamaha ile kar­şılanırsa, nefis ve hevese hoş gelen bid’at çabuk intişar eder ve dinî ve manevî hayatın temeli olan şeair zayıflar.

Hatta cemiyetçe, şeair hoş karşı­lanmamak gibi acib vaziyet doğar ki, bu durum âhirzaman fitnesinin dehşetli vasfından bi­ridir. Bilhassa şeair aley­hinde ve bid’at lehinde en müessir fiilî bir propaganda olan Avrupaî hayat tarzını takib edip, moda ve fantaziye yo­luna sapmanın vehametini endişe etmemek müm­kün değildir. Zira bunun neticesinde fâsık-ı mütecahirler çoğalır.

Bir rivayetin mânâ-yı muhalifinden anlaşılıyor ki; ehl-i sefahet, sefahetleri sebe­biyle Deccal’ın ve Deccaliyet’in sefih ve münkirâne icraatının vehametini anlıyamazlar.

Bazı rivayetlerde bu ehl-i sefahet, ecnebi taklitçisi ve mürteci (yani, İslâmı bıra­kıp cahiliyet hayatına dönmüş) oldukları haber verilir.

Check Also

KİME OY VERECEĞİZ?

Bediüzzaman Hazretleri Kime Demokrat Der? Soruluyor: -Bu seçimlerde oyumuzu kime vereceğiz? Cevap: Ehvenüşşer kaidesi devam ettiği …