HALKÇILAR VE IRKÇILAR..!

Bediüzzaman Hazretlerinin 1950 yılından sonraki siyasi hayatı tarif eden mektubu, bugünlere, hatta gelecek zamanlara da ışık tutar mahiyettedir.

Esasen kökleri daha önceleri de var olan ve İkinci Meşrutiyette fırkalaşan ve tek parti devrinde inkitaa uğrayan siyasi yelpaze, kısmî de olsa Ahrarlar yani Demokratlar devrinde yine aynı düşünceler etrafında toplanmıştı.

Demokrat düşünce sahipleri kendilerine karşı olan Halkçılar ve Irkçılara karşı mücadelelerini bu gün de farklı isimler altında devam ettirmektedirler.

Üstad Bediüzzaman bu çok partili devre denilen devrenin tarifini yapmış ve bu partilerin dayandıkları noktaları nazara vermiştir.

Malumdur ki, bu âlemde iyiler de kötüler de; iyilikler de kötülükler de derecelidir. Yani iyinin daha iyisi, kötünün daha kötüsü vardır. İyi ve kötü değerlendirme­leri bu nisbiyete göre yapılır. İşte bu ölçünün tatbikî bir örneği “ehvenüşşer” kaidesi, bu tercihin sebepleri olarak deniliyor ki:

«Üstadımızdan, niçin Demokrat Partiyi muhafa­zaya çalıştığını sorduk.

Cevaben: “Eğer Demokrat Parti düşse, ya Halk Partisi veya Millet Partisi iktidara gelecek. Halbuki,

Bediüzzaman Hazretleri ORDU’YU NASIL GÖRÜYOR?

1908 II. Meşrutiyet Hürriyet inkılabında ordunun müsbet tavır gösterdiğini beyan eden Üstad der ki:

“Hem geçen inkılab-ı azîmde ordu ve ülemanın "Meşrutiyet, şeriata müsteniddir" diye yükselen sadâsı, umum ehl-i İslâmın vicdanlarını manyetizmalandırdı. O inkılab, inkılabların kaide-i tabiiyesini hark ile, şeriatın tesir-i mu'cizanesini gösterdi. Ve daima da gösterecektir.” Divan-ı Harb-i Örfi ( 39 )

Askeriyenin hürriyetleri kısıtlamak değil, kullanılmasına çalışması vatanperverliği gereğidir. Ordu menfi maksatlara âlet edilmemelidir.

İkinci Meşrutiyet devresinde ve Birinci Dünya Savaşında çok yararlı hizmetler gören orduya senakâr ifadeler kullanan Bediüzzaman Hazretleri der ki:

TÜRK MİLLETİ ORDUDUR

Harp sonrası şekillendirilen Türkiyede, milletin bin yıllık yapısının değiştirilmek istenmiş ve maalesef bu inkılaplarda ordudan destekleyici güç olarak istifade edilmiştir.

İşte bu devrelerde Risale-i Nurlar telif edilmiş ve Üstad Hazretleri Türk Milletinin İslamı bırakmayacağını tereddütsüz ifade etmiştir. Bu hakikat şöyle ifade edilmiştir:

“Üstad, Risale-i Nuru te'lif ederken, Kur'anın i'cazî lem'aları olan bu eserlerin, her taife-i insaniyede inkişaf edeceğini; dinsizliğin, memleketimizi istilâsına mani olacağını; memleket ve millet için bir sedd-i Kur'anî vazifesini göreceğini; Risale-i Nur hizmetinin umumiyet kesbedip, Türk Milletinin yine İslâmiyetin kahraman bir ordusu ve fedakârı olacağını; Risale-i Nurun neşri ve ileride resmen intişarı, milletçe benimsenmesi ve maarif dairesinin hakikat-ı Kur'aniyeye yapışması neticesi:

Maddeten ve manen milletin terakki edeceğini, İslâmiyetin büyük kuvvet bulacağını zikretmiştir.”

Devamla bu dini hissiyatın canlanmasında Risalelerin vazife yaptığı ifade edilmiştir. Şöyle ki:

“Risale-i Nur; bir alemdir, ünvandır. Bu zamanda zuhur eden Kur'anî hakikatler manzumesidir. Necip Milletimizin, insaniyet-i kübra olan İslâmiyete sarılması, yepyeni bir ruh ve taze bir iman aşkı ve heyecanı içinde uyanmasının ifadesidir.

İçinde bulunduğumuz asrın değiştirdiği hayat şartları ve yeni bir dünya nizamı ve görüşü karşısında imanın tahkim ve takviyesi ile feveran eden hamiyet-i İslâmiyenin manasıdır.